του Γιώργου Ροδάκογλου

Οι γυναίκες όταν είναι, έξυπνες, επικοινωνιακές και δραστήριες, φαίνεται πως ενοχλούν. Όχι γιατί υστερούν σε κάτι άλλο, αλλά ακριβώς επειδή ξεχωρίζουν. Έτσι το σύστημα της πολιτικής στην Ελλάδα, δείχνει ότι  παραμένει παλιομοδίτικο, αναχρονιστικό και φοβικό απέναντι στη γυναικεία πολιτική παρουσία. Η τοπική αυτοδιοίκηση όμως δεν είναι χώρος επίδειξης ισχύος αλλά χώρος εκπροσώπησης, επικοινωνίας και σύνθεσης. Σε αυτό το πεδίο, πολλές γυναίκες υπερέχουν. Όταν λοιπόν μια γυναίκα καταφέρνει να εκπροσωπήσει με επιτυχία έναν Δήμο, σε συνέδρια και πανελλαδικές συναντήσεις και να κερδίσει το κοινό αφήνοντας θετικό αποτύπωμα, αυτό δεν είναι απειλή αλλά  πλεονέκτημα.

Και αυτό ακριβώς φαίνεται  να συμβαίνει στην περίπτωση της Φρόσως Μερεμετσάκη. Πρόκειται για την μέχρι πρότινος Αντιδήμαρχο Πολιτισμού στο Δήμο Πέλλας στην οποία αφαιρέθηκε ο τίτλος, παρότι η παρουσία της στη θέση αυτή δεν επιβάρυνε μισθολογικά τον Δήμο, διότι η αμοιβή της καλυπτόταν από την οργανική της υπηρεσία. Αντ’ αυτού, της αποδόθηκε τώρα ο τίτλος  της «εντεταλμένης συμβούλου Πολιτισμού», ένας τίτλος χωρίς ουσιαστικό θεσμικό βάρος, περισσότερο για τα προσχήματα παρά για την ουσία. Ανεξάρτητα όμως με το πρόσωπο, η κατάργηση μιας Αντιδημαρχίας Πολιτισμού υποβαθμίζει τον ίδιο τον Πολιτισμό ως πολιτική προτεραιότητα διότι δείχνει πως για την ιστορία της Πέλλας, αντιμετωπίζεται  ως δευτερεύον ζήτημα.  Όσο για το μήνυμα που εκπέμπεται από πλευράς Δήμου, αυτό  εν τέλει είναι, ότι η ιστορία και η ταυτότητα του τόπου δεν αποτελούν στρατηγικό άξονα. Και τότε το ζήτημα παύει να είναι προσωπικό ή εσωτερικό, γίνεται βαθιά πολιτικό και αξιακό.

Οι πολίτες από την πλευρά τους αναγνωρίζουν πρόσωπα, προσπάθεια και αποτέλεσμα και σε τέτοιες περιπτώσεις το πολιτικό κόστος δεν βαραίνει το πρόσωπο  και τον θεσμό που απαξιώνεται, αλλά τον ίδιο τον δήμαρχο και την στρατηγική του. Θα περίμενε λοιπόν κανείς από αυτήν τη διοίκηση να αναβαθμίσει την αντιδημαρχία Πολιτισμού και όχι να την μηδενίσει. Θα περίμενε να σχεδιάζει και να αναπτύξει την προβολή της Πέλλας που έχει ένα ιστορικό όνομα αιώνων και όχι να την απαξιώσει.

Η επίκληση λοιπόν, του περιορισμένου αριθμού αντιδημαρχιών δεν μπορεί να σταθεί ως σοβαρή δικαιολογία αλλά λειτουργεί περισσότερο ως πρόσχημα. Η διοίκηση διέθετε εναλλακτικές επιλογές και θα μπορούσε να προχωρήσει σε συνένωση άλλων αντιδημαρχιών, χωρίς να οδηγηθεί στην κατάργηση της Αντιδημαρχίας Πολιτισμού, ενός τομέα στρατηγικής σημασίας για την ταυτότητα, την εξωστρέφεια και το μέλλον της Πέλλας.

Οι ενέργειες αυτές όμως αποτελούν ένα ζήτημα που αφορά όλους τους δημότες και οι οποίοι παραμένουν παγερά αδιάφοροι ως προς την φθορά της συγκεκριμένης διοίκησης αλλά στο μόνο που προσβλέπουν είναι το μέλλον του τόπου. Και αυτό, τη δεδομένη στιγμή, θα αποτυπωθεί.

Το συγκεκριμένο ζήτημα αγγίζει ξεκάθαρα τον πυρήνα της λειτουργίας της δημοτικής αρχής γιατί σε μια σύγχρονη κοινωνία,  όταν μια διοίκηση κυριαρχείται σχεδόν αποκλειστικά από άντρες -περιορίζοντας ουσιαστικά τους ρόλους των γυναικών - στέλνει και «το λάθος μήνυμα» στους δημότες, ότι η ισότητα είναι προσχηματική και η πρόοδος επιλεκτική.

Απτό παράδειγμα ο ανασχηματισμός του νέου έτους στο Δήμο Πέλλας. Στους  δώδεκα αντιδημάρχους  υπάρχει μόνο μία γυναίκα αντιδήμαρχος -και αυτή με συγγενική σχέση με τον δήμαρχο- γεγονός που ενισχύει την αίσθηση πως οι επιλογές στηρίζονται σε εσωτερικούς ή και προσωπικούς συσχετισμούς.

Συχνά, όμως, οι αποφάσεις δεν είναι μονοπρόσωπες. Πίσω από έναν δήμαρχο μπορεί να υπάρχουν κύκλοι, ισορροπίες και πρόσωπα που ενδεχομένως να ενοχλούνται από μια δυναμική, έξυπνη και όμορφη γυναίκα. Άτομα που να αντιλαμβάνονται την αξία της, ως απειλή για τη δική τους επιρροή ή προβολή.

Στα Γιαννιτσά, ωστόσο, δεν λείπουν οι γυναίκες που ασχολούνται ενεργά με την πολιτική και σε ικανότητα ξεπερνούν πολλούς άντρες, γεγονός που αναγνωρίζεται πλέον καθαρά από την τοπική κοινωνία. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η καταξιωμένη δικηγόρος Αναστασία Δαρδανελιώτη, πρώτη σε ψήφους δημοτική σύμβουλος στον Δήμο Πέλλας, η οποία από τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης υπερασπίζεται με συνέπεια τις αξίες και τις διεκδικήσεις της περιοχής. Η παρουσία τέτοιων προσώπων αναδεικνύει ακόμη περισσότερο την ανάγκη για θεσμική σοβαρότητα, σταθερότητα και ουσιαστικές πολιτικές επιλογές στον Δήμο.

Υπό αυτό το πρίσμα, η κατάργηση της Αντιδημαρχίας Πολιτισμού Πέλλας αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα λάθη μιας διοίκησης που δείχνει να παλινδρομεί. Ενώ αρχικά, στο αφήγημά της, υποσχέθηκε ότι θα κάνει «τη διαφορά στον τόπο», ιδρύοντας η ίδια την Αντιδημαρχία Πολιτισμού, στην πράξη αποδεικνύει το ακριβώς αντίθετο, χάνοντας την πολιτική της ισορροπία και υπονομεύοντας έναν τομέα που αποτελεί βασικό πυλώνα ταυτότητας και συνοχής για την τοπική κοινωνία.

Δημοσιεύτηκε στις 2 Ιανουαρίου, 2026